همان من

گوشه چشمان تو ، آسمان

نازک آرای دلت ، آتشفشان

من درون آن نگاه دلربا ، دیده ام رنگِ کویر ِ بی کران

با دو دست خالی و خشک ِ نفس های دلم

می برم از آن دو مژگانِ سیاه و دلربایت ارمغان

من هر آنچه قدر دانستم کنون ،

عاقبت - افسون کند ، ترس از درونم مارگون

دیده گانم تشنه اند از ناز قشلاق تنت

ای چراغ خانه و کاشانه من ، آبگون

لحظه لحظه شوق لبریز ست از کردار ناهمگون من !

گوشه چشمان تو ، آسمان

مست می سازد مرا رویای رقصت در چمان

شاخه های نو بهار دست تو می رسد تا کهکشان

من 1 رُستن ، همان آوازِ آشوبِ برون زایِ خیالِ خامِ شاد

همان رنگین کمان برگرفته از دو چشم تو ، به خواب

همان روشن ضمیرِ سر سپرده از نهاد تو

همان من !

همان شور و شعف ، روشن

هم آن و هم این -رُستن-